BLOODY HOT!!!

Het is heet hier. Zeg maar gerust bloedheet.

De thermometers langs de weg geven geregeld temperaturen aan van boven de 100 graden Fahrenheit. Voor de Celciusliefhebbers; dat is 40 graden. HEET dus.

Nu is heet hier anders dan in Nederland waar bij 30 graden, je 6x per dag een schoon shirt kan aantrekken omdat je blijft zweten. Hier zweet je ook, maar die is weg voor je het in de gaten hebt. Je shirt gaat hier dan ook met gemak 2 dagen mee.

Zonder téveel in Peter Timofeeff taal te verzanden zal ik dat in het kort proberen uit te leggen.
Het is hier DROOG! Kort genoeg?

Nee, met droog bedoel ik niet dat hier geen regen valt. Met droog bedoel ik dat de luchtvochtigheid hier erg laag is. Soms tot onder de 10% terwijl die in Nederland vaak oploopt tot boven de 70%.
Die vochtigheid zorgt ervoor dat je shirt aan je rug plakt en je oksels en bilspleet in no-time uiterst onaangename plekken worden.

Maar goed; 100 graden Fahrenheit is ook hier HOT!!!

Nog prima voor een bezoek aan de shopping mall of een museum, maar niet om lang buiten te blijven en zeker niet voor activiteiten die ook nog inspanning vereisen.

We gaan dus over op plan B; "The Search for less heat!"

Geen Big Bend National Park dus, maar richting Santa Fé waar de thermometer de komende week zo rond de 30 graden Celcius blijft steken. Dat is beter en is een wandeling zeker te doen.
Nu hadden we Santa Fé toch al op de planning staan, allen komen we er nu dus iets eerder dan gepland en zijn er zo te zien zo rond 'the 4th of july'. Dubbel feest dus.

Morgen eerst nog wat hoogtepunten van El Paso bekijken, op een slakkentempo.
Daarna up north to New Mexico.

Caramba!

Oh ja.... voordat ik het vergeet. We zijn de afgelopen dagen natuurlijk ook nog onderweg geweest.
Bij ons laatste blog waren we in Tucson (leuke stad) gebleven.

Gisteren hadden we een mooie route door zuidelijk Arizona, langs heuvels en bergen, door kleine dorpjes en met twee historische stadjes; Tombstone en Bisbee.

Tombstone laat zich het beste omschrijven als kitsch, toeristisch, mega-commercieel, maar toch leuk.
Het stadje is bekend geworden door de 'Gunfight at the O.K. Corral', met in de hoofdrollen Wyatt Earp en Doc Holliday aan de ene kant en wat outlaws aan de andere kant.
De hele shoutout duurde in 1881 slechts 30 seconden, maar het stadje verdiend er nog steeds zijn boterham mee door alle toeristen die er komen.

Leuk om eens door te wandelen, maar meer dan een uurtje of 2 heb je er niet voor nodig. Veel van de oude gebouwen van toen in de hoofdstraat staan er nog, alleen zullen ze in 1881 minder souvenirwinkels gehad hebben.

Iets verder onder weg ligt Bisbee. Dit stadje ligt tegen een berg aangebouwd en ziet er totaal anders uit dan Tombstone. Als je binnenrijdt heeft het zelfs iets weg van een Italiaans dorpje.
Even buiten de stad staan een enorme kopermijn en dat is ook de reden dat Bisbee destijds zo geworden is. De mijn zit al weer ruim 40 jaar dicht, maar tegenwoordig zorgen de toeristen voor de inkomsten.
Die komen trouwens doorgaans meestal in de winter, vanwege de temperaturen (zie hierboven) dus was het gisteren opvallend rustig daar.

Onze stop gisteren was de Motel6 in Douglas. Vlak bij de grens met Mexico.
Een stadje die zijn mooiste tijd ver achter zich heeft gelaten en die nog niet op de weg terug lijkt te zijn. Veel vergane glorie dus, al werd er wel gewerkt aan sommige oude gebouwen, dus wie weet...

Vandaag dus naar El Paso.
Vanuit Douglas de highway 80 weer genomen en na de grens met New Mexico afgeslagen naar de (9) en die gevolgd tot bijna aan El Paso.

Veel uitzichten met voornamelijk 'niets' onderweg allen pick-ups en trucks en om de zoveel mijl een auto van de Border Patrol. Die muur is dus helemaal nergens voor nodig meneer Trump. De heren letten prima op wie er hier wat doet en blijkbaar doen ze dat goed, want ik heb geen Mexicanen de grens zien overglippen.

Tucson Arizona, Saints and Airplanes

We zijn deze dagen in Tucson.

Het is voor ons de eerste keer dat we deze stad aandoen en we moeten zeggen dat het een aanrader is. Er is veel te zien en te doen en zeker een verblijf van een paar dagen waard.

Toen we zondag uit Phoenix wegreden hebben we de snelweg gelaten voor wat die is en zijn via de highway richting het zuiden gereden. Een mooie en rustige weg met langs de weg véél en grote cactussen.

Onderweg weinig bewoonde wereld gezien op een enkel slaperig dorpje na.

Dit gat had de veelbelovende naam Florence, maar leek in de verste verte niet op zijn Italiaanse naamgenoot. Het was zondag, dus bijna iedereen zal in de kerk gezeten hebben, want op straat was weinig leven te bekennen.

We hadden zondag verder maar één plek op de agenda staan om te bezoeken.
De Mission San Xavier del Bac.

Deze prachtige missiepost uit 1692 is daar door een Spaanse pater gesticht en sinds die tijd bijna onafgebroken in gebruik geweest. Het huidige gebouw stamt uit 1797 en is dus ook alweer ruim 220 jaar oud. En dan denken veel mensen dat ze hier geen geschiedenis hebben.

De naam komt van de missionaris Francis Xavier die ook de Orde van Jezuieten heeft gesticht.

Je kunt duidelijke verschillen zien tussen deze missie en de katholieke gebouwen in Zuid-Europa. In Spanje en Italië hadden ze volop de beschikking over marmer, geld en geschoolde vaklieden. Hier moesten ze het met veel minder doen, maar toch hebben ze er een zeer imposant bouwwerk neergezet.

Veel bezoekers kwamen uit het reservaat waar deze missie in ligt. En veel van deze 'Indianen' van de Tohono O'odham stam zijn dus katholiek. Op de scholen wordt echter nog wel de oude taal en cultuur onderwezen.

Zeer leerzame plek daar en een aanrader!

Van Saints naar Planes lijkt een grote stap, maar in Tucson valt dat reuze mee.

Daar ligt namelijk met Pima Air & Space Museum met een van de grootste collectie vliegtuigen.
Als extraatje is daar een rondleiding te krijgen over de zogenaamde Airplane Boneyard, een 'kerkhof' vol oude, voornamelijk militaire, vliegtuigen.

Voor die rondleiding hadden we in Nederland al kaartjes geregeld. Dat was nodig omdat die 'Boneyard' op een militaire basis ligt en er dus een strenge beveiliging wordt toegepast. Onze paspoorten werden dus goed gecontroleerd en op sommige plaatsten mocht ook niet worden gefotografeerd.

Maar aangezien wij gegoede burgers zijn, mochten wij na de controle door. (net als de rest overigens)

De term 'Boneyard' is niet helemaal juist en wordt door de mensen zelf niet gebruikt. De vliegtuigen die er staan, zijn namelijk in opslag en veel ervan kunnen in geval van nood weer worden ingezet. De rest wordt gebruikt voor reserve onderdelen voor nog vliegende exemplaren. Van alle vliegtuigen die er staan gestald zijn dus nog vliegende exemplaren bekend. Zodra de laatste toestel van een bepaald type met pensioen gaat, hebben de exemplaren die daar staan geen nut meer en worden ze afgebroken en als schroot verkocht.

Kortom; Tucson heeft van alles te bieden en dan hebben wij maar een klein stuk gezien.

Morgen gaan we weer verder en nog een klein stukje zuidelijk tot aan de grens met Mexico. Meteen even kijken of die muur een beetje wil lukken daar. Overnachten doen we in Douglas morgen.

Daarna verlaten we Arizona en gaan we oostwaarts richt New Mexico en Texas. Yihaa!!! 

Vakantie vieren in de VS - Les 1

Hilda en ik zijn Amerika freaks. 😻
Wie ons blog leest, die zal dat ongetwijfeld wel zijn opgevallen.

Wij gaan niet 'op vakantie' in de VS.
Wij gaan reizen in de VS.
En dat vinden wij zelf wel een groot verschil.

Voor ons géén all-inclusive in Turkije, geen camping in Zuid-Frankrijk of een huisje van Center Parcs.
Doe ons maar een Motel6 in Flagstaff Arizona of een Days Inn in Savannah Georgia.

Lekker rondrijden en rondkijken. Kletsen met mensen die je onderweg tegenkomt en 's avonds na een wandeling heerlijk in slaap vallen om de dag erop weer verder te trekken. Avontuur, maar dan in de luxe uitvoering.

Het is inmiddels onze 11e reis en we zijn het nog lang niet zat. Dat is ook deze keer na 1 dag al wel weel duidelijk. Het is wéér genieten hier.

In al die jaren ontwikkel je een bepaalde routine en gaan veel dingen hier gewoon automatisch. We hoeven er dan ook niet over na te denken, wat we de eerste dag gaan doen.

Walmart

We beginnen elke reis standaard met een bezoek aan de Walmart hier. Een gigantische supermarkt waar je met gemak een uur of twee nodig hebt om alle koopwaar te bekijken. Wij richten ons de eerste dag vaak op de uitrusting voor de komende vakantie.

Een koelkox, zip-locs, pindakaas, boter, brood, yoghurtjes, water (véél water) en nog wat klein spul. Niet bij ieder motel zit namelijk ontbijt hier en als het er wel bij zit, zijn de gezonde keuzes vaak beperkt, dus zelf ontbijt maken hier. Met een boterham met kaas kom je tenslotte verder dan met een donut. 🍞

Barnes and Noble 📓📒

Stop 2 is doorgaans de Barnes and Noble. Een boekenwinkel van formaat. Hilda gaat dan op zoek naar nieuwe boeken van Rita Mae Brown en Bert gaat een verse Rand McNalley Road Atlas scoren. Onze reisbijbel die we altijd bij de hand houden ook al heeft onze auto navigatie.

Sinds een paar jaar behoren de koffietentjes van de Dutch Bros ook bij onze favorieten en onze dagelijkse koffieshot wordt vaak daar gehaald. Een 6 dubbele espresso in één beker graag. Nee! geen water, cream of andere zooi, alleen the real deal. ☕

Ook dit jaar hebben we ze weer aangedaan en de koelbox is gevuld met ijs, al smelt die wel als een dolle hier, en de Road Atlas ligt hier naast me.

Vanmorgen al even het zwembad uitgeprobeerd en die is goed gekeurd en gaat vanmiddag nog een bezoekje krijgen van ons.
We hadden dus nog wat tijd over deze eerste echte dag hier en omdat de thermometer boven de 40 graden uitkomt vandaag is dat iets binnen geworden.
Het Heard Museum genoemd naar de schenker van het grootste deel van de collectie daar.
Een prachtig museum met een combinatie van moderne kunst en een vaste expositie over Native American Art. Zeer interessante materie dus.

Van al dat cultureels krijg je honger, dus als lunch even een heerlijke salade gedeeld. Yummie!

Amerikanen zijn ook dit jaar weer zeer open, gastvrij en altijd in voor een babbeltje gebleken. Al diverse mensen gesproken over van alles. Trump is al een keer genoemd en de dame in kwestie wilde zelf emigreren naar NL als ze het voor het zeggen had. 😃

Morgen verlaten we Phoenix en gaan nog wat zuidelijker waar het wonderbaarlijk gezien iets minder HOT is dan hier. Onze volgende stop is Tucson, maar daarover meer in een volgende blog.

Voor de autoliefhebbers nog even onze huurauto van dit jaar; Een Nissan Rogue.

Heerlijke auto die is voorzien van veel opties en handige gadgets. Vorig jaar hadden we ook een Rogue maar deze is aanzienlijk luxer, met o.a. navigatie, gescheiden airco (links en rechts) camera's rondom voor het inparkeren en nog meer spul die ik nog allemaal moet uitvogelen.

Zo, nu eerst een restaurant uitzoeken, want het is hier inmiddels bijna 6 uur. 😎

Ready, set, go..... (almost)

Nog twee nachtjes en dan 'mogen' we weer. ;-)

Dit jaar weer naar het Zuid-Westen van de VS met deze keer een mooie mix van bekende én nieuwe plekken.

We beginnen in Phoenix en dat kennen we nog van eerdere reizen. Maar in tegenstelling tot die eerdere reizen gaan we deze keer naar het zuiden i.p.v. het noorden.

Op de planning staan o.a. Tucson, El Paso, Big Bend National Park, Roswell, Albuquerque en Santa Fe. Daarna waarschijnlijk via Route 66 naar de Grand Canyon voor een bekende afsluiting.

Wij zijn er klaar voor en het weer zit ook mee zo te zien, al is het wel HOT!!! als we aankomen vrijdag.

Dat wordt dus meteen een bezoek aan de Walmart voor zo'n jongen....

 Phoenix is wel een uitschieter, want op de andere plaatsen is wat minder extreem.

Vergeleken met Nederland is de luchtvochtigheid vele malen lager, dus heb je veel minder last van de hitte, al is 45 graden wel erg warm. Insmeren dus!!!