Motels (Part 3)

Het is dinsdag en we zitten vandaag in een Motel 6. Deze keten staat bekend als basic en budget. Geen ontbijt, geen gratis WiFi en deze heeft zelfs geen zwembad. 🤔 Maar aangezien in deze hoek van Californië de motels nogal prijzig (zeg maar gerust héél erg prijzig) zijn, doen we het ermee.

Maar eerlijk is eerlijk, de kamers zien er netjes uit en zijn zo te zien nog niet zo heel lang geleden opgeknapt en alles is schoon en fris. 👍

Het is dinsdag en we hebben nog twee nachten hier in de VS. Gisteren een lange dag gehad met veel gewandel en gefiets door een druk maar prachtig San Francisco, dus vandaag een lummeldagje. Eerst even naar de Barnes and Noble (want daar zit een Starbucks) nog even een supermarkt binnen gelopen om wat aardappelsalade te kopen voor de lunch en op tijd ingecheckt bij de Motel 6. Tijd voor een dutje.

Het is dinsdag en overmorgen vliegen we terug. Terug naar onze wasmachine, ons eigen bed en ons eigen dorp. Na ruim drieënhalve week zal ons eigen bed weer heerlijk slapen denk ik. Niet dat ik hier niet goed slaap, maar een keer slapen zonder dat je voeten over het bed steken is ook wel lekker. 🤠

Het is dinsdag en vandaag doen we dus niets, maar dan ook niets cultureels, artistieks of anderszins iets van enig niveau. Of het moet het Steakhouse zijn straks. 🍺🍗🍴

Het is dinsdag en morgen gaan we op bezoek bij Jeska en Tony. We zijn er onze vakantie begonnen en sluiten er ook af. Ze zijn typerend voor de Amerikanen die we op deze reis hebben ontmoet. De meesten vaak voor de eerste keer. Gastvrij, geïnteresseerd, openhartig en gewoon héél, héél aardig. Zelfs de gemiddelde automobilist in San Francisco (toch geen klein dorp) is doorgaans zeer netjes en voor iedere voetganger wordt netjes gestopt en ritsen in het verkeer gaat daar heel gemoedelijk. Het programma 'Wegmisbruikers' zou daar weinig te filmen hebben.

Het is dinsdag en missen we Amerika al een beetje? 🤔

Nee, nu nog niet, maar vraag het me volgende week dinsdag nog eens. 🤠

🛫🎃⚾🏀⛳🥓🎲🍔🍺🗽🚃👽🌲🍇🚠💵📭🤠🛬

Met dank aan:

Jeska en Tony

Shane en Ken

Roxanne

Donna en Brock

Cori

Billie en Reiner

en alle anderen die we ontmoet hebben. ✅💝

Column van Hilda: dubbel verlangen

Dubbel verlangen.

Hij heeft het nog eerder door dan ik zelf.
"Ik voel me zo dubbel", zeg ik aan het laatste ontbijt bij Lake Tahoe.
We zitten aan de picknicktafel buiten met onze bordjes in de zon.
"Ik vind het hier zo heerlijk. Ik wil niet terug naar huis. En toch ook zo langzamerhand weer wèl: in dezelfde tijdzone leven als de mensen waar ik het meest van hou; eigen bed; huis; badkamer; naaikamer."
"Dat is goed", zegt Bert.  "Dan doen we het goed. Dat betekent dat we een heerlijke vakantie hebben."
Dat klopt natuurlijk ook.
Ik denk, ik moet vast ongesteld worden want ik voel me zo iebel.
Ik denk aan dat lied van Paul van Vliet.

Huilbui

Ok, het gaat niet om vreselijke dingen, maar dat gevoel van, je hoeft maar één keer verkeerd naar me te wijzen en daar gaat ie.
Ja moet vast ongesteld worden.

In de auto onderweg van Tahoe naar Sacramento zien de weer de mooiste landschappen.

En daar gaat de huilbui.
"Dacht ik al", zegt hij.
"Het is de 3e week".
"Hmmmm hoezo?" vraag ik tussen de tranen door.
"Je hebt het altijd in de 3e week hier" zegt hij, "Dan komt het eind in zicht en dat wil jij niet."

We slaan aan het fantaseren.
Werk genoeg zeggen mensen die ons leren kennen.
Maar de lieverds thuis. Het werk, de clubs, alles wat belangrijk is voor ons...
Misschien dan "als we later groot zijn".
Ja. Dan misschien.
Of als we met pensioen zijn.
Overwinteren in Amerika.

Ik schreef er al eerder over; ik ben goed in verlangen.
Ach wat.
Nog een kleine, heerlijke week voor de boeg.
We gaan morgen eten met Cori, die ik via Facebook ken. Zondag ontmoeten we Billie en haar man, die ik via Facebook en van twee keer ontmoeten in Nederland ken.
We gaan nog fietsen over de Golden Gate Bridge, nog shoppen, en als icing on the cake zijn we de laatste avond fijn bij Jeska en Tony!.
En daar heb ik zìn in.

De dubbelheid blijft: ik wil hier blijven, en ik wil terug.
Het verlangen blijft kloppen.
Hoe het vervuld wordt zal de tijd uitwijzen.
Echt belangrijk is dat ook niet.
Wel belangrijk?
Die kerel.
Die mij eerder doorheeft dan ik mijzelf.
Zo gekend zijn.
Wat verlang ik nog meer?

Motels (Part 2)

Vannacht is alweer de 5e nacht in de Rodeway Inn bij Lake Tahoe.

Een prima hotel en we zouden nog wel twee nachten zijn gebleven, ware het niet, dat de prijzen voor hotelkamers hier in de weekenden vaak verdubbelen of zelfs verdriedubbelen. En aangezien wij toch een beetje binnen budget willen blijven, gaan we morgen weer verder richtig San Francisco. 

We hebben dus nog een leuke week voor de boeg.

Een blog of twee geleden schreef ik, dat 'iedereen precies hetzelfde is, maar toch anders'. Vandaag een paar mooie voorbeelden meegemaakt van vooroordelen over Amerikanen die dan weer worden bevestigd. 😝

Eerst vanmorgen bij het zwembad. Op de ligstoelen naast ons lagen twee jonge dames, ik schat ze een jaar of 25. Waar de discussie over ging? Geen flauw idee, maar wat me opviel was dat een van de dames nagenoeg iedere zin begon óf afsloot (en soms beide) met kreten als 'like so...', 'totally', of het uiterst irritante 'Oh my God'.

Wij moesten beide aan de serie 'Friends' denken en konden ons gelukkig bedwingen om 'Janice' hardop na te gaan doen. We zijn hier tenslotte te gast.

Ons tweede voorbeeld van hardnekkige vooroordelen kwam vanmiddag naar boven. Omdat we vandaag nog in de buurt van Nevada zitten, (ons motel staat hemelsbreed 100 meter van de grens) hadden we dus nog een kans om een casino te bezoeken.
In Nederland doen we dat eigenlijk nooit, maar als je toch in Nevada bent... 😋

Aan de blackjacktafel kwam boven tafel dat ik uit 'The Netherlands' kwam en meteen kwam een ander hardnekkig vooroordeel naar boven.

Amerikanen hebben geen idee hoe Europa eruit ziet.
De dame die de kaarten deelde snapte het nog prima, want die was al eens in Europa geweest, maar nog niet in Holland. De jongen naast mij, die qua leeftijd toch nog niet zólang van school kon zijn had duidelijk geen kaas gegeten van topografie en dan met name die van Europa.

De eerste opmerking kon ik goed rekenen: 'The Netherlands? That's where Amsterdam is right?'

'That's right' sprak ik hoopvol, maar bij de 2e opmerking ging het fout.

'It's close to Italy? Right?'

Toen ik hem vertelde dat Italië toch echt 1000 kilometer zuidelijker ligt, zag je hem denken.

'And Jordan?'
Jordanië?

De dame die de kaarten deelde schudde haar hoofd. Zelfs zij wist dondersgoed dat Jordanië 'not even remotely close' was.

We hebben het nog even over het drugsbeleid in Amsterdam gehad, en hopelijk heeft hij begrepen dat niet heel Nederland dagelijks zo stoned als een garnaal over straat loopt.

Amerikanen (herstel, sommige Amerikanen) zijn inderdaad niet echt op de hoogte van wat er buiten de USA gebeurt.

Maar er zijn dan ook legio Nederlanders (vaak van het type 'Oh oh Cherso'), die op de kaart van de VS, New York en Los Angeles door elkaar halen. Laat staan dat ze weten wat de hoofdstad van Nevada is. (Nee, het is niet Las Vegas)_😎

Wij gaan straks nog even lopen en een ijsje scoren. En op het bankje nog even lekker 'mensen kijken'.

Even kijken hoe vaak we 'OH MY GOD' kunnen tellen.

Motels

Als wij hier door de VS rondrijden, dan is ons eindpunt van de dag doorgaans een motel. Geen hotel, maar een motel. Met een 'M' dus.

In Nederland zie je ze niet of nauwelijks. Wij zijn meer van de hotels. Liefst met een uitgebreid ontbijt en zwembad erbij.

Hier in de VS is het net andersom. Met uitzondering van de centra van de grote steden, vind je hier vooral motels. Vaak van dezelfde ketens met veelbelovende namen als Econolodge, Red Roof Inn en Ramada.

Ook het aantal is totaal anders dan bij ons. In de VS heeft een dorp van 1000 inwoners dat aan een highway ligt al vaak meerdere motels. In Zeewolde met 25.000 zielen, moet je heel erg zoeken om een hotel te vinden. (We hebben er één in het centrum, met maar een paar kamers).

Amerikanen reizen ook anders dan wij Hollanders. In Nederland kun je zonder problemen s'ochtends in Maastricht in de auto stappen en via Groningen en de afsluitdijk met het avondeten weer thuis zijn. In de VS ligt dat anders. Familie en vrienden wonen vaak mijlenver uit elkaar en voor een rit van 1000 kilometer draaien ze hier hun hand niet om. En dan is het wel erg handig als er onderweg een goedkope slaapplaats is.

Motels zijn dan ook vooral simpel en goedkoop. Dat geldt ook voor het ontbijt, als dat er al bij zit. 🍩🍵

Voor ons zijn die motels dé manier om Amerika te verkennen. Het geeft het ultieme USA gevoel en je komt er van alles en nog wat tegen. Van de bouwvakker die in de buurt zijn werk heeft, tot het oudere echtpaar dat op weg is naar een van de (klein) kinderen. (Of andersom)

Natuurlijk blijven wij Nederlanders en zijn er altijd op zoek naar motels met de meeste luxe voor de beste prijs. We willen tenslotte niet teveel betalen. 🤚

Nu zitten er tussen die motels soms exemplaren die goedkoop zijn met een reden. Vaak is er dan bezuinigd op het onderhoud, de hygiëne of het interieur. En soms moet je even uitkijken in welke buurt het motel staat.

Soms is het dan om beter om $10 extra uit te geven, dan om s'nachts wakker te worden van sirenes voor je deur.

Ook deze vakantie dus weer motels en we hebben eigenlijk zonder uitzondering op prima plekken gezeten. Soms wat uitgewoond en oud, maar altijd schoon en met vriendelijk personeel.

Op dit moment zitten we bij Lake Tahoe in een Rodeway Inn. Het interieur kan hier en daar een likje verf gebruiken en de muren zijn dun (hallo buurvrouw) 😎, maar alles is netjes en het zwembad heerlijk.
Op loopafstand van het strand en de winkelpromenade en voor nog geen $70 per nacht. Prima dus.

In Nederland trakteren we onszelf een paar keer per jaar op een Van Der Valk en dat bevalt ons prima.

Maar doe ons hier maar zo'n motel. Heerlijk!

Precies hetzelfde maar toch totaal anders.

Wij zijn gek van Amerika.

Wie dat nog niet wist, die heeft ons weblog niet gelezen. 💻

We zijn er graag en reizen er met héél véél plezier rond. 

Eenmaal thuis gekomen maken we dan een fotoboek (lekker ouderwets), want niets is leuker dan vertellen over je reis met de foto's erbij. We hebben een USB stick met foto's geprobeerd, maar dat was geen succes. Gewoon, boek op schoot en bladeren. 📚

Vaak worden onze fotoboeken aandachtig bekeken en worden mensen enthousiast van onze verhalen. Bij veel mensen staat een reis naar Amerika dan ook hoog op het lijstje van dingen die ze ooit nog eens willen doen.

Wij zijn in de gelukkige omstandigheid, dat we al vaker in dit prachtige land mochten rond rijden en zijn ons daar ook terdege bewust van.

Maar soms zijn er mensen die niks, maar dan ook helemáál niks met Amerika hebben. 🤚

Vaak hoor je dan dezelfde vooroordelen voorbijkomen.

Amerikanen zijn nep.

Amerikanen zijn luidruchtig.

Amerikanen zijn dik.

Amerika heeft geen geschiedenis.

Amerikanen zijn gek op wapens.

En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

In sommige van die vooroordelen zit wel een kern van waarheid, maar van veel vooroordelen hebben wij hier zelden of nooit iets gemerkt.

Amerikanen zijn zeker niet nep. 

Tijdens onze reizen hier hebben we bijna dagelijks zeer interessante gesprekken met wildvreemde Amerikanen. Gesprekken over werkelijk van alles en nog wat. Soms duren ze 5 minuutjes, soms uren.

Amerikanen zijn zeker niet luidruchtig.

Mensen die deze vooroordelen hebben, kennen waarschijnlijk alleen de (vaak jongere) toeristen die in Amsterdam rondlopen en wellicht daar een biertje teveel op hebben. Hier komen we zelden een lallende of luidruchtige Amerikaan tegen. Ze maken zeker niet meer herrie dan de gemiddelde Nederlander.

Amerikanen zijn dik.

Ok, daar hebben we een punt. Obesitas is een probleem hier. Het aantal mensen met ernstig overgewicht is groot. Maar aan de andere kant. In landen als Engeland, Duitsland en ook Nederland begint dit een steeds groter probleem te worden. Nu is dit uiteraard een vooroordeel dat totaal niet relevant is voor onze reizen.

Amerikanen hebben wel degelijk een geschiedenis.

Die loopt alleen niet zover terug als in Europa. Voor de meesten hier gaat deze niet veel verder terug dan de tijd van de 'Founding Fathers', de strijd met de Engelsen en de burgeroorlog. Middeleeuwse kastelen en kathedralen zul je hier niet vinden en in het westen is het oudste vaak te zien in spookstadjes uit de tijd van de Goldrush. Eigenlijk zijn de Lucky Luke strips een mooi voorbeeld van hoe het er hier in de 'oudheid' aan toe ging.

Wat echter vaak wordt vergeten is de geschiedenis van de indianen, of beter gezegd, de 'Native Americans'. Deze is zeer interessant, maar vaak ook zeer tragisch. Dat er hier zo'n 10.000 jaar terug ook al mensen woonden is bij weinig mensen bekend.

Geschiedenis zat hier dus.

Amerikanen zijn gek op wapens. 🔫

Ze hebben hier inderdaad voor ons nuchtere Nederlanders hele vreemde wetten op dit gebied. In Nederland (en de rest van Europa) is het ondenkbaar, dat je met een pistool aan je riem een restaurant of winkel zou binnen lopen. Hier in de VS is dat in veel staten gewoon toegestaan. 

Vreemd, heel vreemd (in onze ogen).

Dat gezegd hebbende, moet ik wel constateren, dat wij tijdens al onze 10 reizen door de VS misschien 1 of 2 keer iemand met een pistool hebben zien rond lopen. Dus dat iedereen dit zou doen, is zeker niet het geval.

Amerikanen zijn inderdaad anders dan wij Nederlanders.

Maar geldt dat ook niet voor Engelsen, Fransen, Italianen, Zweden, Polen en zelfs Belgen?

Die verschillen maakt het juist zo interessant. Zou het niet vreselijk saai worden, als iedereen hetzelfde zou zijn?

En als je goed kijkt; zijn die verschillen kleiner dan je denkt.

⚽⚾

Verlangen, column van Hilda

Verlangen

Ik schreef het al eerder; op reis heb je meer tijd om na te denken.
Er komt veel binnen, er komt veel boven.

Ik had op Facebook een grappig testje gedaan over "wat is jouw biografie" en daar zeiden ze van "Dat het de verlangens in mijn hart zijn die bij anderen de vlammen op doen wakkeren"...

Sjonge jonge...

Nou ben ik echt wel goed in verlangen.
Verlangen naar een plek waar ik niet ben; naar dingen die ik ga doen; naar de toekomst.
Soort van heimwee.

Heimwee naar dan en ooit.
Heimwee naar daar en toen.

In dit stuk muziek klinkt het waanzinnig mooi door:

Kyteman

Ik heb het met plaatsen.
Had vreselijke heimwee toen ik het huis bij de sluis in Erica verliet om met een stomme kerel op een stom flatje in Emmermeer te gaan wonen.
Had ook heimwee toen ik Bargeres verliet, mijn fijne flatje uit, bij mijn lieve mensen weg, maar wel naar een fantastische kerel en een prachtig nieuw bestaan.
Met regelmaat verlang ik op mijn nieuwe grond naar mijn oude land. Dan is het tijd voor een bezoekje aan Drenthe, of ik ga even het water over naar dat lieve oude stadje.
Ik verlang ook met regelmaat naar Amerika.
Dan kijk ik de dvd's van Stephen Fry op reis door alle Staten... of het is al weer tijd om de koffers te pakken 😊

Thuiskomen maakt me ook altijd weer blij.
Heerlijk weer je eigen omgeving en je eigen fijne huis.

Ik heb het ook met mensen.
Mensen waar ik van houd en die ik niet genoeg zie. Dan heb ik echt behoefte aan die ene fijne unieke mens.

Verlangen kan een prachtig gevoel zijn, als je weet dat het vervuld wordt.

Maar als dat niet zo is, als dat niet meer kan, dan doet het zeer.

Mien pappe is bijna 9 jaar al "uut de tied".
Het ergste verdriet is wel weg.
Maar soms flakkert het verlangen op.
Dan wil ik hem bellen, hen.dingen vragen, of vertellen.
Of hem alleen maar nog eens zien...
Dat is een pijnlijk, rauw verlangen en dat wordt niet meer vervuld.

Ik kan echt voluit zeggen dat ik een heel gelukkig mens ben.
Maar ik mis mien pappe.

Twee werelden.

Het is en blijft toch telkens weer raar hoe je hier in pak hem beet een uur in een totaal andere wereld kunt binnen rijden.

Zo sta je tussen de Redwoods en Sequoia's en zo sta je bibberend in metershoge sneeuw.

Vandaag was weer zo'n dag.

Toen we vanmorgen aan het ontbijt zaten bij Donna en Brock waar we hebben gelogeerd, zagen we eerst een kolibrie vlak bij het raam. En nog geen 10 minuten later liepen er een stuk of 8 herten in de tuin.

'The Middle of Nowhere' is prachtig hier.

Onze rit vandaag ging naar Reno, net over de grens in Nevada. Reno is een kleine versie van Las Vegas, dus met casino's en veel goedkoop vermaak. En groter verschil met Graeagle is er eigenlijk niet.

Als je hier rondreist is een bezoek aan zo'n stad als dit eigenlijk wel een must. Je moet het gewoon een keer gedaan hebben. Veel mensen vinden het fantastisch, anderen haten het. Wij hebben een beetje van allebei.

Voor ons hoort het bij het reizen hier. Naast al die prachtige parken horen ook deze hele 'foute' plekken bij Amerika. We kijken onze ogen uit en werpen ons tenslotte tussen de rest hier. We wagen een gokje en zowaar we houden er nog wat aan over ook. Het Eldorado Casino verdient vandaag helemaal niks aan ons. Aan de blackjack tafel is het gezellig en 'some win, some lose'.

Maar een dagje is wel genoeg hier. Al die herrie en knipperende lampjes, al die mensen. Terug naar de rust.

Morgen rijden we over highway 50 door Nevada. 'The loneliest highway of America' wordt deze ook wel genoemd. Op weg naar het oosten. Waarheen? Misschien wel ons eigen Eldorado.

Here comes the Sun.

Here comes the sun.

Naast een prachtig nummer van the Beatles ook mooi meegenomen als je op vakantie bent. De afgelopen dagen waren op zijn zachtst gezegd nogal frisjes. Temperaturen van tegen het vriespunt is niet direct iets waar je van uit gaat in juni. 🤤

Het is een uitzonderlijk jaar hier zeggen ze allemaal. De afgelopen twee jaar waren uitzonderlijk droog en dit jaar is dan weer uitzonderlijk nat en koud.
Van het nat hebben we gelukkig weinig meegekregen, maar van het koud des te meer. ⛄

Vandaag begon echter totaal anders en toen we vanmorgen de gordijnen open deden, was het zonnig. Nog wel fris, maar zonnig. Het beloofde in elk geval veel goeds. 🌞

Nog wel met de spijkerbroek aan vertrokken richting Lassen Volcanic NP en dat aangekomen bleek de weg door het park afgesloten. Gelukkig konden we wel een klein deel bekijken en hebben daar dan ook gebruik van gemaakt en een prachtige wandeling gemaakt rondom een klein meertje.

Brokken lavasteen van de uitbarsting in 1916.

De weg was dus dicht, want de passen verderop waren nog niet sneeuwvrij. Sommige jaren gaat de weg zelf pas in juli open om vervolgens in september weer dicht te gaan.

Gelukkig was er een alternatieve route dus we waren rond half vier (inmiddels in korte broek) op onze eindbestemming.

Vanavond slapen we in Graeagle, wat je uitspreekt als 'Grey Eagle'. Een dorp van zo'n 700 inwoners, dat in de zomer volloopt met toeristen. Het is er dan ook prachtig en we zijn de toeristen net voor, want nu is het heerlijk rustig.

Deze keer geen motel, want we zijn uitgenodigd door Hilda's vriendin Donna en haar man en de logeerkamer is voor ons vannacht.

De dames zijn hem ondertussen gesmeerd naar een quilt bijeenkomst hier in de buurt.

Mooi moment om even rustig het blog bij te werken dus. 💻

Column van Hilda: "On the road"

On the road!

"Wat doen jullie hier eigenlijk in Oregon?"
Die vraag krijgen we regelmatig als we on the road zijn.
Voor "Oregon" kun je elke kleine plaats onderweg invullen want ze begrijpen er niks van dat zo'n stel Dutchies in hun piepkleine stadje de nacht doorbrengen. "Smalltown America" heeft niet altijd even veel zelfvertrouwen.

Meestal vertellen we dat we onderweg zijn naar een Natuurpark, dat we graag in plaatsjes als deze komen, en genieten van onze reis.

Echt uit te leggen is het moeilijk.
Ook thuis is dat soms best ingewikkeld.
Wat doe je in vredesnaam zo ver weg, in een zo afgelegen stuk wereld waar Jan Doets nog nooit van heeft gehoord?

We hadden het er vanmorgen samen over in de auto; onderweg van Klamath Falls naar Lava Beds National Monument.

Al in geen dagen een stad, alleen maar van die kleine plaatsjes, en nog berekoud ook.

Het gaat om het rijden zelf: we komen op een veel dieper level van gesprek. Thuis is het meer van "Zie je vanavond, wat wil je eten schat?" en met regelmaat bijpraten tijdens een wandeling over de emoties en dingen van die dag.

Hier praten we over andere zaken.
Over wat de prachtige ontmoetingen met ons doen.
Over vroeger.
Over wat het land met ons doet: de grote Redwoods, de zee, de ruimte.

Over wat we vinden van de manier van leven hier in vergelijking met Nederland.
Of over hoe het reizen je blik verruimt; hoe het je eigen leven in een breder perspectief zet.

Het lijkt wel of de ruimte van de wereld om ons heen ons ook ruimte in het hoofd geeft.

En in mijn geval, ook in mijn ziel.

Het haalt dingen naar boven, ruimt op, brengt klaarheid en geeft inspiratie.

De wijdsheid van natuur en lucht daalt langzaam mijn lijf in.

Daar praten we over.
Daarom is het zo fijn om samen in ons metalen blikje voort te gaan door dat mooie land.

We levelen.
We groeien nog meer naar elkaar toe.
Daarom zijn we hier zo graag.
Want daar worden we allebei erg gelukkig van...

Lieve groet, Hilda.

Burney is leuk.

We rijden weer door Californië.

Nu is Californië de staat met de meeste inwoners, dus je zou logischerwijs toch behoorlijk wat mensen verwachten onderweg.

Niets is echter minder waar vandaag. Want waar Los Angeles en San Francisco enorme drukke steden zijn, in het noorden van deze staat is het rustig. Zéér rustig.

En dat vinden wij lekker. 😎

Ons eerste bestemming voor vandaag was Lava Beds National Monument. Een mooi park met grotten en uitgestrekte stukken land bezaaid met brokken lavasteen.

Alleen al de weg erheen was een genot om te rijden. Onderweg bij Tule Lake herten en pelikanen gezien en eenmaal in het park de grotten bezocht. Hilda is niet zo'n held, dus die hield het na één grot voor gezien, maar Bert heeft er nog eentje meegepikt.

Onderweg vandaag voornamelijk natuur gezien dus. Wel een paar kleine gehuchten als Bieber (Justin was niet thuis vandaag) 😁, Canby en Adin. Allemaal plaatsjes met tussen de 200 en 500 inwoners. Soms met een café, soms met een tankstation.

Ons eindstation vandaag is Burney. Vergeleken met de plaatsjes hierboven een metropool met iets meer dan 3.000 inwoners. In Nederland zou een dorp met dat aantal niet veel te bieden hebben. Met wat mazzel een buurtsuper en een brievenbus.

Burney heeft daarentegen 5 motels, meerdere restaurants waaronder een McDonalds, een grote supermarkt (en een paar kleintjes), een bibliotheek, een high school en een college. Van alles voorzien dus. En ze moeten wel, want er is in de wijde omgeving geen grote stad te vinden. In het oosten ligt Redding (85.000 inw.), maar dat is 85 kilometer verderop.

Voor het eten nog even gewandeld in het State Park hier in de buurt. Prachtig natuurpark met een mooie waterval. We zijn er omheen gewandeld. Duurde net lang genoeg om een flinke trek te genereren.

Die is inmiddels gestild met Steak met spaghetti.

Morgen weer verder naar het zuiden. Dan staat Lassen Volcanic NP op de agenda. Het koude weer van de afgelopen dagen lijkt ook voorbij. Vanmorgen nog steenkoud bij d de Lava Beds (nét boven nul), op dit moment een stuk lekkerder en de jas is niet meer nodig.

Moonshine or inbred?

We hebben een rustdag. 😴

Dat doen we eigenlijk iedere keer wel als we hier rond toeren. Na ongeveer een week begint de was zich op te stapelen en is het ook wel eens lekker om een dagje niet op de weg te zitten.

Vandaag was dus zo'n dag.

Nou betekent een rustdag niet, dat we helemaal niets uitvreten, maar wat we doen, doen we rustig aan.

Dus vanmorgen na de boterhammetjes een sterke espresso gehaald bij de Dutch Bros hier iets verderop en meteen daarna de was gedropt bij de 'laundromat'. Deze had zelfs de luxe dat ze de was voor je doen tegen een geringe vergoeding. En we zijn op vakantie, dus we gaan voor gemakkelijk. 😎

Terug op onze kamer eerst lekker wat lezen, en dutje doen, lunch, F1 kijken, kortom... Lummelen!

Onze buren zijn inmiddels vertrokken en we hebben het halve motel voor onszelf.
Doorgaans hebben we bij elk motel wel een praatje met deze of gene, maar onze buren heb ik maar even gelaten voor wat het was.
Ik weet niet of het hun jarenlang nuttigen van de eigengemaakte whiskey was, of het generaties lang huwen binnen de eigen bloedlijn, maar ze leken me niet echt om een praatje verlegen. Cletus en Peggy, of hoe ze ook heten zijn ongetwijfeld reuze aardig, maar toch...

Het hoort wellicht een beetje bij het soort motel waarin we deze twee dagen zitten.
Omdat we hier bijna vier weken rondrijden, is het toch een beetje handig als de kosten voor het overnachten een beetje binnen de perken blijft. We laten de dure hotels dan ook meestal links liggen en zoeken naar andere, betaalbare alternatieven.
Vandaar dat we nu in het A-1 Budget Motel in Klameth Falls zijn uitgekomen.

Het is zo'n motel zoals je in veel Amerikaanse road movies ziet. Eén verdieping, pick-up's voor de deur, kamers met spullen uit het jaar kruik, buiten twee machines (één voor ijsklontjes en een voor cola en snacks). Het ontbijt bestaat uit brak water wat hier dan weer 'Coffee' wordt genoemd en zoete broodjes van zeer twijfelachtige makelij en productiedatum. Dat ontbijt slaan we dan ook doorgaans over, want in onze koelbox zitten betere spullen.

Maar over het A-1 Budget Motel verder geen kwaad woord. 🤠🤚
De kamers zijn schoon, de douche werkt prima, de bedden slapen goed en de WiFi, airco (en verwarming) doen braaf hun werk.
Motels als deze horen simpelweg bij het ultieme roadtrip gevoel.
En ok, het Hilton is luxer, maar doorgaans ook een stuk onpersoonlijker.

En met handige websites als Tripadvisor zijn de echte 'sleazy joints' ook vrij makkelijk te vermijden.

Voor ons dus lekker de Motel 6 en Travelodge met af en toe een wat luxer motelletje tussendoor.

Morgen weer 'on the road again' met als volgende stop het pittoreske Burney in Californië. De komende paar dagen komen we geen grote plaatsen meer tegen. We gaan op weg naar Lava Beds National Monument.

Let it snow.....

Oregon vandaag!

Het is niet de staat waar veel van de Nederlandse toeristen meteen aan denken als ze een reis plannen naar 'Het Wilde Westen'.

En dat is jammer, héél jammer, want Oregon is prachtig en erg afwisselend. In het westen natuurlijk de kust maar in het oosten liggen de prachtige prairies. En daartussen heb je ook nog indrukwekkende bergen. Dus ben je van plan om naar deze kant van de VS te gaan, vergeet Oregon niet.

Vanmorgen eerst boodschappen gedaan en koffie gehaald bij de Hollandse broertjes.

Daarna op weg naar Crater Lake National Park. Onderweg nog gestopt in White City voor koffie met gebak samen met Shane en Ken en daarna de bergen in.

Crater Lake is, zoals de naam al doet vermoeden, een meer dat is ontstaan in een krater. Het ligt op flinke hoogte in de bergen van Oregon en het park gaat meestal pas rond begin juni open. Wij waren dus aan de vroege kant in het seizoen en dat was te merken.

Koud dus... Freaking koud.
Maar wel prachtig en ook wel leuk om in juni in de volle sneeuw te lopen.
We liepen dan ook samen ' I'm dreaming of a white Christmas' en 'eenzame kerst' te zingen.

Crater Lake zelf was dus door de sneeuw en de mist niet te zien, maar dat halen we een andere keer wel weer in.

Vandaag slapen we in Klamath Pass niet ver van de grens met Californië. Een leuk stadje met een universiteit, dus er is ook nog wel een en ander te zien. Helaas zit morgen (op zondag) veel dicht, dus houden we dan een rustdag om even bij te komen van de afgelopen week. Hebben we meteen even de tijd om een wasje te draaien.

Oh ja... Op het menu vanavond stond thais. Heerlijk gegeten en we hadden ruim voldoende over voor morgen.

Een flinke bos hout...

Vandaag reizen we af naar het uiterste noorden van de staat Californië. Sterker nog, ik schrijf deze blog op dit moment vanuit het plaatsje Grants Pass net over de grens in Oregon.

In het noordwesten van Californië ligt het Redwood National Park. Een park vol met enorme bomen, en als ik zeg enorm, dan bedoel ik ook enorm. Redwoods en Sequoia's zijn niet te vergelijken met de gemiddelde eik of beuk die je bij ons op de Veluwe tegenkomt. Deze jongens gaan al snel richting de 100 meter en qua omvang zijn ze ongeëvenaard.

De Redwood wordt doorgaans wat hoger en de Sequoia is weer een stuk dikker. En oud worden ze ook, want een sequoia kan zo'n 3.500 jaar oud worden.

Het weer was vandaag super (fris, maar niet té) dus we hebben een flinke wandeling gemaakt vandaag. De teller stond zojuist op ruim 21.000 stappen voor vandaag, dus dat wordt lekker slapen vannacht.

Inmiddels zitten we dus in Oregon.
We hadden hier met Shane en Ken afgesproken om samen te gaan eten. (Shane is een facebookvriendin van Hilda) en we hebben heerlijk gekletst. We hadden elkaar nog nooit ontmoet, maar het was meteen gezellig en tijdens de Prime Rib over van alles gepraat. Morgen gaan we nog even samen koffie drinken als wij richting Crater Lake rijden.

Oh ja... We hebben ook nog wat foto's gemaakt.