Ik schreef het al eerder; op reis heb je meer tijd om na te denken.
Er komt veel binnen, er komt veel boven.
Ik had op Facebook een grappig testje gedaan over "wat is jouw biografie" en daar zeiden ze van "Dat het de verlangens in mijn hart zijn die bij anderen de vlammen op doen wakkeren"...
Sjonge jonge...
Nou ben ik echt wel goed in verlangen.
Verlangen naar een plek waar ik niet ben; naar dingen die ik ga doen; naar de toekomst.
Soort van heimwee.
Heimwee naar dan en ooit.
Heimwee naar daar en toen.
In dit stuk muziek klinkt het waanzinnig mooi door:
Kyteman
Ik heb het met plaatsen.
Had vreselijke heimwee toen ik het huis bij de sluis in Erica verliet om met een stomme kerel op een stom flatje in Emmermeer te gaan wonen.
Had ook heimwee toen ik Bargeres verliet, mijn fijne flatje uit, bij mijn lieve mensen weg, maar wel naar een fantastische kerel en een prachtig nieuw bestaan.
Met regelmaat verlang ik op mijn nieuwe grond naar mijn oude land. Dan is het tijd voor een bezoekje aan Drenthe, of ik ga even het water over naar dat lieve oude stadje.
Ik verlang ook met regelmaat naar Amerika.
Dan kijk ik de dvd's van Stephen Fry op reis door alle Staten... of het is al weer tijd om de koffers te pakken 😊
Thuiskomen maakt me ook altijd weer blij.
Heerlijk weer je eigen omgeving en je eigen fijne huis.
Ik heb het ook met mensen.
Mensen waar ik van houd en die ik niet genoeg zie. Dan heb ik echt behoefte aan die ene fijne unieke mens.
Verlangen kan een prachtig gevoel zijn, als je weet dat het vervuld wordt.
Maar als dat niet zo is, als dat niet meer kan, dan doet het zeer.
Mien pappe is bijna 9 jaar al "uut de tied".
Het ergste verdriet is wel weg.
Maar soms flakkert het verlangen op.
Dan wil ik hem bellen, hen.dingen vragen, of vertellen.
Of hem alleen maar nog eens zien...
Dat is een pijnlijk, rauw verlangen en dat wordt niet meer vervuld.
Ik kan echt voluit zeggen dat ik een heel gelukkig mens ben.
Maar ik mis mien pappe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten