We zijn weer terug.
Ik weet natuurlijk niet hoe andere mensen dat doen, maar bij ons gaat het ALTIJD op dezelfde manier.
Hoe laat we ook thuiskomen, Bert brengt de koffers naar boven.
Ik bel mijn moeder.
We gaan douchen. (Je wilt niet weten wat zo'n vliegtuig met je lichaamsgeur doet...)
Ik pak de koffers uit.
Ik was alle kleren, al hebben we ze niet eens aangehad; die koffers ruiken na 4 weken ongeveer net zo als wij wanneer we uit het vliegtuig stappen...
Wat is het een enorme stapel...
Wat hebben we fijn veel nieuwe overhemden voor Bert, en t-shirts.
En leuke jurkjes voor mij.
De eerste was wordt deze keer vanwege het tijdstip geprogrammeerd voor heel vroeg vrijdagmorgen.
Als ik de koffers leeg heb ga ik naar beneden.
Bert zit dan al achter de computer om de mobieltjes en het fototoestel leeg te halen; het grote fotoboek-werk begint vrijdagmorgen nèt zo vroeg als mijn eerste was.
Wat fijn dat het zo heet en droog is: vrijdagavond is de hele berg weg.
Schoon en droog.
En het meeste is gestreken ook.
Ik heb tussendoor de voortuin gedaan: dat onkruid was géén gezicht meer.
Ik ben uitgeput, maar dat geeft niet.
Bert is al een heel eind op stee met het fotoboek.
Hij doet tussendoor de boodschappen zodat ik niet weg hoef; hij haalt wat eten ook.
Zaterdag kook ik.
Jambalaya.
De laatste week van de vakantie heb ik steeds meer zin om lekker eten te koken.
Na 4 weken uit eten, al is het nog zo lekker, wil je gewoon weer je eigen voer.
Ik verheug me erop om uit dit nieuwe kookboek te koken:
Bert doet ondertussen de achtertuin met Round-Up: heermoes is tot fabuleuze hoeveelheden uitgegroeid.
Het fotoboek schiet mooi op.
Ik doe nog een laatste strijk.
En ik brei.
De tafel in de eetkamer ligt nog wel vol: de tas met souveniertjes die komende zondag mee naar Emmen gaat, de tas met row-by-rows voor mijn quiltbee-buddy's,
Langzaam maar zeker wordt het wat netter.
De naaikamer wordt wel steeds rommeliger.
Maar dat kan later wel.
Aan het einde van de dag maak ik vast wat fotootjes van de meegebrachte lapjes, row-by-rows en de boeken als voorbereiding voor de nieuwe blog voor het Quiltersgilde die voor maandag in de pen zit.
Zondagmorgen half 7 scheur ik het onkruid uit de achtertuin.
Dat gaat gemakkelijk met die kurkdroge grond.
Ik zit wel in no time onder de muggenbulten.
maar een kniesoor die daar op let toch.
De schoffel gaat wel moeilijk: de onderliggende kleilaag lijkt wel gebakken.
Daar moet water op.
Ik maak soep.
We eten het met een overgebleven stokbroodje, en wat geïmproviseerde kruidenboter.
Na het eten zetten we de sproeier op de tuin.
Wat ruikt dat lekker...
Het fotoboek is klaar en besteld.
We hebben een mooie reis gehad.
Maar nu zijn we weer thuis.
Back home.
Ik ben gelukkig.
1 opmerking:
Zo dat is allemaal duidelijk en herkenbaar! Alleen het maken van eren fotoboek doe ik wat later😄welcome home!
Een reactie posten