Column van Hilda: "Goed volk".

Goed volk.

Soms bestaat een lange vakantie zoals wij die doen uit compartimenten.
Het lijken wel verschillende vakanties binnen een vakantie.

Het eerste stuk was heet en droog,
Met veel cultuur en geschiedenis.
Veel musea van verschillende aard: Native American Art, héél veel vliegtuigen, holocaust, en zelfs UFO's vulden de dagen.
Met hier en daar een quiltwinkel, natuurlijk :-)

Daarna een ander stuk.
Héél veel kunst in Santa Fé.
Met BJ en Roger in een uiterst levendig stadje op stap.
Als je een goeie artiest bent moet je hier zijn; afzetmarkt in overvloed...

Er kwam kunst voorbij die me de adem benam: schilderijen, beelden, Indian art, textiel, bedenk het maar.
Ik was bv erg onder de indruk van het werk van Alvin Gill-Tapia, kijk maar eens: website Alvin
Ook van de ontmoeting met Margo Spellman en haar man werd ik heel blij. Zij maakt hele interessante schilderijen, soms met mixed media, en samen met haar man maakt ze een maandelijks tijdschrift.
Kijk maar eens op: website Margo en op website tijdschrift

Na Santa Fé moest ik even bijkomen van een luchtweginfectie: met een antibiotica en heel veel slapen, en weinig doen wordt het elke dag wat beter.
Maar ook dan kun je hele interessante dingen beleven: die ontmoeting met die lieve vrachtwagenchauffeurs waarmee we aan tafel belandden bij de Three River Brewery.
Heb je ineens een diep gesprek over de één: hij is opa van een serie kleinkinderen. De jongste is bijna 2, bij hem thuis geboren en woont met zijn papa en mama bij hem in huis.
Die kleine is gèk op zijn opa en opa is gèk op hem. Hij straalt erover als het kind ter sprake komt.
Hij vraagt, "hoe zorg ik ervoor dat het blijft zoals het nu is?"
Tja.
Dat zal niet gaan: die kleine groeit op, en de verhouding gaat wel veranderen.
Wat moet ik dan doen om te zorgen dat hij van mij bljft houden?
Alles wat je al doet zeg ik.
"You just have to love him to pieces".
That's all.

We praten over wat voor ons persoonlijk over is gebleven van het contact met onze opa's en oma's.
Dat zijn niet de cadeau's.
Het zijn de herinneringen.

De andere man vertelt dat hij met zijn gezin van 4 kinderen herinneringen maakt door te gaan picknicken, kamperen en te vissen.

Opa vertelt, dat hij met zijn opa naar rommelmarkten ging. Ze kochten bv onderdelen voor grasmaaimachines en maakten daar dan samen in de garages weer hele van. Die ze samen verkochten.

Bert koestert de herinneringen van spelen op de boerderij op woensdagmiddag met pannenkoeken van oma.

Ik vertel van de foto van mij als heel klein ding van nog geen 2 met opa Brakel op de tuin; ik met mijn kleine kruiwagentje. Ik heb herinneringen aan opa Wessels dat we samen in de kas opkomende plantjes verspenen; aan oma Brakel; de warme manier waarop ze met haar man om kon gaan, het snoepblikje waar we onderweg uit mochten kiezen. We konden altjd bij opa en oma terecht.

Mijn pa deed dat ook met zijn kleinzoon; samen werken op de tuin.
We hebben er mooie foto's van.

Goeie kerels, die vrachtwagenchauffeurs. Echte familiemannen.
De één zei over de ander: "He's good people". "I try" zei de ander.
Zo zeggen ze dat in Texas. Good people.
Bij ons in Drenthe zeggen we "Da's goed volk".
Precies hetzelfde.

De komende dagen worden weer anders.
We gaan de Rocky Mountains in.
We bezoeken dezelfde plaatsen waar we in 2007 met Berts' ouders waren.
In Ouray hebben we zelfs hetzelfde motel.
Waar Berts' moeder zo genoot van de kolibries en het minerale zwembad: ze kon niet tot staan komen en ze lachte maar door...
Berts' vader genoot van het uitzicht op de bergen.
Daarna verder door Monument Valley, waar ik toen jarig was en een mooie hanger van ze kreeg voor aan een ketting. Ik draag hem vaak.
Naar de Grand Canyon waar we overheen vlogen met de helikopter.
Wat vonden ze dat gewèldig.
Kostbare herinneringen.
Aan goed volk.

Goed volk.
Dat blijft bij mij, dat blijft mij bij.
Opa's en oma's, kunstenaars, Facebookvrienden, schoonouders en vrachtwagenchauffeurs.

We hebben een mooie vakantie.
Genoeg stof om later tegen elkaar te zeggen "Weet je nog?"